Een paar jaar geleden verdween de schilder Johan Borg
zonder een spoor achter te laten
uit z'n huis op het Oost-Friese eiland Baltrum.
Z'n vrouw Alma heeft me Johans dagboek gegeven
dat ze tussen z'n papieren had gevonden.
Dat dagboek en de verhalen die Alma me zelf heeft verteld
vormen de basis van deze film.
Ik heb je niks meer te vertellen.
Jij hebt het dagboek.
Je vraagt je af waarom ik hier blijf.
We hebben hier bijna zeven jaar samen gewoond.
In de winter ga ik op de wal in de winkel werken.
Dat heb ik wel vaker gedaan als we krap bij kas zaten.
De dokter zegt dat de baby er over een maand is.
Hij heeft me in mei onderzocht, voor we hier voor 't laatst kwamen.
Ik weet het nog, het was op een vrijdag.
Vrij laat, rond tienen,
maar het was buiten nog licht.
We wilden hier tot augustus blijven.
We waren meestal helemaal alleen.
Hij wilde nooit iemand zien.
Hij was bang.
Ik zei nooit zoveel en dat beviel hem.
Hij mocht me graag.
We kwamen hier rond drie uur 's nachts aan.
In het huisje op het strand stond een kruiwagen.
Bij het huis zagen we tot onze blijdschap de appelbloesem.
Toen zagen we voetafdrukken in de aarde onder het keukenraam.
Johan ergerde zich eraan,
maar we hebben er niet meer aan gedacht, tot...
We waren blij.
Blij om weer thuis te zijn.
Johan was nogal rusteloos.
Dat was hij als hij niet goed kon werken. Dat was al een tijd 't geval.
Hij deed nauwelijks een oog dicht.
Hij was bang. Bang voor het donker.
Het ging sinds kort nog slechter met hem.
Ik weet het al. - Wat?
Ik ga je tekenen.
Laat me nou. Kom.
Ga jij even daar zitten.
Opstaan, dikzak.
Hier? - Nee, iets meer naar achteren. Daar.
Heb je het koud?
Dat dacht ik al. Nu zitten zoals je altijd zit. Niet zo rechtop.
Ontbloot je schouders.
Goed zo. Hou je haar omhoog, zodat ik je nek beter kan zien.
Zo is het goed. Waar is m'n bril?
Verdorie. Die poot zit weer los.
Zo is het goed. Kun je zo blijven zitten?
Als ik je elke dag geduldig zou blijven tekenen...
Kijk.
Ik heb het niemand laten zien. Ik heb ze geschetst.
Dit is de meest voorkomende soort. Die doet niemand kwaad.
Hij is vast homoseksueel.
De oude dame, die altijd dreigt dat ze haar hoed af gaat zetten.
Weet je wat er dan gebeurt?
Dan trekt ze haar gezicht er ook af.
Dit is de akeligste. Ik noem hem de "vogelman".
Ik weet niet of het een snavel is of een masker.
Hij is uitzonderlijk snel.
Hij zou familie kunnen zijn van Papageno uit Die Zauberflöte.
De anderen. De vleeseters, de insecten.
Vooral de spinnenman.
Dit is de leraar met de aanwijsstok in z'n broek.
Al die kwebbelende vrouwen zijn bikkelhard.
Je moet een tijdje wakker blijven.
Over een uurtje komt de zon op,
en dan kan ik slapen.
Een minuut lijkt een eeuwigheid te duren.
Nu komt het.
Tien seconden.
Die seconden,
wat duren die lang.
De minuut is nog niet voorbij.
Nu is hij voorbij.
Zeg eens iets.
Zeg wat tegen me, Alma.
Ik zit me al lange tijd iets af te vragen.
Luister je naar me?
We hebben nu zeven jaar samengewoond.
Dat wilde ik niet zeggen. Ik weet het weer.
Als oude mensen hun hele leven hebben samengewoond,
gaan ze toch op elkaar lijken?
Dan hebben ze zoveel gemeen,
dat hun gedachten eender zijn en hun gezichten hetzelfde uitdrukken.
Wat denk jij dat daar achter zit?
Ik wil dat we samen oud worden en elkaars gedachten gaan overnemen.
Dat we twee dezelfde uitgedroogde, gerimpelde koppetjes krijgen.
Hoe lijkt jou dat?
Slaap je?
Johan, kom.
We gaan naar bed. Kom mee.
Kijk niet zo geschrokken. Ik doe je niks.
Geef me je hand. Kun je m'n hand nu voelen?
De vingers? De aderen onder m'n huid?
Als je zo oud bent als ik, heb je altijd koude handen.
Ik ben tenslotte al 216.
Wat zeg ik nou? 76, bedoel ik.
Ik moet er weer eens vandoor.
Wacht. Wat wilde ik nou zeggen?
Nou weet ik het weer.
In die zwarte tas onder het bed
zit het schetsboek met de tekeningen die ik je gisteren liet zien.
Hij wil ze verscheuren.
Zeg hem dat dat geen goed idee is.
En dan nog iets. Hij heeft z'n dagboek in dezelfde tas verstopt.
Dat moet je lezen.
Woensdag, 22 juli. Ik ben net ziek geweest.
Niks ernstigs, maar het was wel vervelend.
Ik zat te bedenken hoe ik u het best kon benaderen,
en dit leek me de beste manier.
Ik ben baron Von Merkens. - Borg.
Ik ben de eigenaar van dit eiland
en ik woon in het oude kasteel aan de noordkust.
Zouden u en uw vrouw bij ons willen komen eten?
Wat aardig van u. - Eenvoudig eten met goede wijn,
en onze zalmen zijn beroemd, of niet soms?
Tot ziens.
M'n vrouw en ik bewonderen u enorm.
Als ik het zo mag zeggen: we dragen u een warm hart toe.
Donderdag, 27 juli.
Een warme, heiige dag.
Ik ben nog steeds niet helemaal beter.
Zie je die blauwe plek?
Je moet goed oppassen, lieverd,
anders loopt het op een ramp uit.
Weet je het niet meer?
Ik ging naar een feest met m'n brokaten jurk.
Na afloop kon ik m'n haar niet meer mooi opsteken.
Ik vergat m'n handschoenen.
Ik moet iets met je bespreken.
Ik moet je een brief laten zien.
Ik heb 'm gisteren gehad.
Ik lees 'm even voor.
"Jij kunt ons niet zien, maar wij jou wel."
"Er kunnen akelige dingen gebeuren."
"Dromen kunnen openbaar gemaakt worden."
"Het einde is nabij."
"De bronnen zullen opdrogen
en dan zal er iets anders over je witte dijen vloeien."
"Zo is het besloten."
Ik was er beroerd van.
Wat zijn je handen warm. Heb je koorts?
Ik ben altijd opgewonden als ik naar jou toe ga. Vind je dat niet gek?
Dan leef ik de hele middag in een roes.
Dan heeft alles wat ik doe geen betekenis meer.
Help me even met m'n rits. Die komt altijd vast te zitten.
Er staat veel wind, maar het is hier prachtig.
Het lijkt me een ideale plek voor een schilder.
Je woont hier al een tijdje.
Je keert terug naar de plek van de misdaad en gaat weer over de schreef.
Je ziet er moe uit. Doe het kalm aan, dat moet op onze leeftijd.
Jonge mensen kunnen meer hebben.
Ik weet waar ik het over heb. Ik ben Heerbrand, therapeut.
Ik keer zielen binnenstebuiten.
En wat zie ik dan? Dat zul jij wel weten.
Jij kent het menselijk hart.
Wie kent je portretten en zelfportretten niet?
Waarom kijk je zo? Ben je boos?
Zit je in de zenuwen, in de zorgen?
Hou je mond. Hou op.
Je moet me wat geld geven.
M'n geld van begin deze maand is bijna op
en ik moet de kruidenier betalen als we naar de wal gaan.
Dat is 176,50 in totaal.
Daar komt de melk nog bij.
Geef je geld niet zomaar weg. Je moet m'n huishoudboekje bekijken.
Dat is belangrijk. Voor mij, tenminste.
Eens zien. Ik heb 500 kronen gehad op de derde.
Toen gaf je me die omslagdoek. Die was duur. Wel 35 kronen.
Maar die houdt me warm als ik alleen ben.
We moesten de winkel nog betalen. Een flinke som.
We moesten meel, suiker en blikjes eten hebben. Het was 219 kronen.
Dan nog zakgeld en postzegels,
de ketting voor m'n fiets, batterijen voor de radio.
De aardappelschiller,
zeep, waspoeder en een nagelborstel.
Je moet een nieuwe tandenborstel hebben. Die oude ziet er niet uit.
Voor de verjaardag van je zoon 50 kronen en 75 voor postzegels.
Dat zijn 500 kronen in totaal, op 7,36 na.
Kun je het even narekenen?
We zijn op het kasteel uitgenodigd. - Dat weet ik.
Hoe wist je dat?
Goeienavond. Mag ik m'n vrouw Corinne voorstellen?
Fijn dat u er bent. Welkom. - M'n moeder, gravin Von Merkens.
M'n broer Ernst.
Hoe maakt u het? Aangenaam.
Dit is meneer Lindhorst.
Fijn u te ontmoeten. Ik bewonder u.
Meneer Heerbrand. - Aangenaam. We kennen elkaar al.
Wilt u iets drinken?
Ik denk dat we eindelijk aan tafel kunnen.
Wat een beroerde bediende.
Ze is goedkoop en m'n broer kan niks beters betalen.
Het is zijn schuld niet. - We blijven hier nu.
We hebben veel gereisd. Houdt u daar ook van? Ik vind het heerlijk.
Alma. Een aparte, mooie naam.
Voelt nooit agressie.
Een behoefte naar wraak.
Wil graag vernederd worden. We hebben onze snijtanden nog.
Ik heb ooit een schilderij gekocht.
Zeg maar niks, Ernst.
Ik had 'm andersom opgehangen en de schilder kwam
met wat aardige mensen die van humor hielden.
Wat hebben we gelachen.
Dat was toch een goeie grap?
De zweren helen niet meer. Het pus blijft eruit lopen.
Het is een chronische infectie. Dan duurt het niet lang meer.
Het hangt af van de conditie van je hart.
Ik blijf afvallen. Ik ben overal bij specialisten geweest.
Soms gaat het goed, zoals nu in de zomer, maar dan begint het weer.
Volgens m'n man ligt het aan onze financiële zorgen.
Ik heb ons geld verduisterd. Ik ben de boosdoener. De leugenaar.
Waarom zit Lindhorst hier? Kunnen we niet alles verkopen?
Mijn schuld. Al dat lijden.
Ik schreef: "Rot op met je pillen."
"Het is niet genezen en dat zal nooit gebeuren."
"Je moet me opereren en het wegsnijden."
Ik ben een oud mens. Er zijn grenzen.
Die professor grijnsde en weet je wat hij zei?
"Nee, gravin. Ik wist niet dat er grenzen waren."
Ik heb kinderen. Twee zoons.
Niet hier, nee. Ze wonen bij hun oom.
Ik geloof dat ze vrienden van u zijn.
U kent Veronica Vogler toch? U schijnt haar goed te kennen.
Een beeldschone vrouw.
Veronica Vogler is heel charmant. Hebt u haar ooit ontmoet?
Uw ogen spuwen vuur.
Laten we koffie drinken in de bibliotheek.
Dames en heren, let even op.
We gaan genieten van een poppenvoorstelling.
Mogen de lichten uit?
Daar. Onze eregasten. Nee, onze eregasten.
Muziek.
Die Zauberflöte is ons grote voorbeeld. Ik zal het u bewijzen.
Tamino's gidsen laten hem achter
buiten de tempel der wijsheid en hij roept in wanhoop uit:
"Eindeloze nacht, wanneer zul je verdwijnen?"
"Wanneer kan ik het daglicht begroeten?"
Mozart is ernstig ziek en deze woorden grijpen hem enorm aan.
Koor en orkest antwoorden:
"Snel, schone jongeling, of nooit."
De mooiste en meest verontrustende muziek die ooit is geschreven.
Tamino vraagt: "Leeft Pamina nog?"
Het onzichtbare koor antwoordt: "Pamina leeft nog."
Luister naar het rare, onlogische, maar briljante ritme.
Het is niet langer een meisjesnaam.
Het is een formule, een toverspreuk.
Een simpele tekst. Op bestelling geschreven,
maar toch een hoge kunstvorm. Vindt onze kunstenaar dat ook niet?
Ik noem mezelf een kunstenaar, bij gebrek aan iets beters.
In mijn werk is er niets impliciet aanwezig, behalve de dwang.
Ik word door derden gezien als iets bijzonders,
een kalf met vijf poten, 'n monster.
Daar heb ik nooit voor gevochten en dat zal ik ook nooit doen.
Megalomanie? Ik heb er wel wat van gemerkt, maar ik ben er immuun voor.
Als ik me bedenk hoe onbelangrijk de kunst is in onze samenleving,
sta ik weer met beide voeten op de grond.
Maar de dwang is altijd aanwezig.
Een kunstenaar. - Een bekentenis.
Wat moedig. Wat scherpzinnig.
Op onze kunstenaar. Een genie en een groot denker.
Ik had er geen idee van.
Een kleurige roos in je haar.
O, jee. Ik heb je wang opengehaald.
Het bloedt. Hier is m'n zakdoek.
Hij is schoon. Hoe kan ik zo onhandig zijn.
Kalmeer een beetje. Je hebt te veel gedronken. Kom even mee.
Hij slaapt niet, dus hij is snel zat.
We gaan een luchtje scheppen.
Het binnenste van het kasteel is 15de-eeuws.
Het zit sinds de 16de eeuw in de familie.
We waren opgewonden. We leven in afzondering.
We hebben u laten schrikken. Blijft u?
Het ziet er 's nachts niet zo akelig uit.
Zolang het maar nacht is.
M'n jarretel. Niet kijken, Mr Heerbrand.
Ernst? Waar zat je? - Ik ben anders gelopen.
Gênant dat het park zo verwaarloosd is.
Tien jaar terug was het een attractie.
We zoenen elkaar nooit. Weet jij waarom niet?
Ik kan onze zoenen tellen.
Ik ben me ooit lam geschrokken.
Ik had een vreemde man ontmoet, en we babbelden zomaar wat.
Opeens keek hij me aan en gaf hij me een klap op m'n wang.
Hij zag krijtwit en ik zag de haat in z'n ogen.
Ik voelde me ziek en m'n neus bloedde.
Ik kon nog wat excuses uitstamelen, ik was zo van streek.
Toen hij weg was, dacht ik: "Is het waar? Kon hij niet anders?"
Ik vergeet die blik in z'n ogen nooit.
Gaat u nu al weg? Nee.
U moet eerst uw portret van Veronica Vogler zien.
Alma, kom mee. Ze slaapt. Laat haar maar.
Ik slaap niet. - Wil je mee?
Kom allebei mee. We zijn zo weer terug.
Het gaat om iets moois wat je man heeft gemaakt.
Hier is het schilderij.
Tegenover m'n bed. Ik zie het elke ochtend en avond.
Het maakt deel uit van m'n eenzame leven.
Ik hou van haar.
Hoe lang hebben jullie samengewoond? Al is het persoonlijk.
Vijf jaar. - Hij heeft het je verteld.
Hij hield toch van haar?
Je hoeft het niet te vragen. Het was toen een groot schandaal.
Maar zo romantisch.
Ben je jaloers? - Niet echt.
M'n man is snel jaloers. Hij is een geweldige minnaar.
Kijk eens naar dit litteken.
Het resultaat van de avances van een andere man.
Een eeuwige bron van opwinding.
Het stelt weinig voor, maar mij windt het op.
Ik moet iets nieuws bedenken.
Dit litteken blijft niet zo interessant. Weet jij iets?
Alma. Niet boos zijn op mij.
Ik maakte maar een grapje. Het was een stom grapje.
Kom, we gaan terug naar de anderen.
Ik heb een groot stuk van je man aangeschaft.
Vind je ook niet?
Ik heb je dagboek gelezen en ik ben bijna ziek van angst.
Nee, laat me uitspreken.
Ik wil zeggen waar ik over zat te denken. Over het volgende.
Ik weet dat er iets ergs gaat gebeuren.
Alleen omdat het geen naam heeft...
Ik zal niet bij je weg vluchten.
Dat doe ik niet, hoe bang ik ook ben.
Nog iets. Ze willen je kapotmaken. Ze willen dat je voor ze zwicht.
Als ik bij je ben, kost het ze meer moeite.
Ze kunnen mij niet wegjagen, hoe ze het ook proberen.
Ik blijf bij je. Ik blijf zolang...
Geef antwoord, Johan.
HET UUR VAN DE WOLF
Hoor je hoe stil het is? - Ja, het is stil.
Vroeger gebruikte je de nachten om te slapen.
Een diepe slaap zonder dromen.
Slapen en niet bang wakker worden.
Moe? - Niet echt.
We zijn elke nacht wakker gebleven tot de zon opkwam.
Maar dit uur is het ergst.
Weet je hoe ze het noemen?
De oudjes noemden het "het uur van de wolf".
In dat uur sterven de meeste mensen en worden de meeste baby's geboren.
Dan worden we bezocht door nachtmerries.
En als we wakker zijn... - Dan zijn we bang.
We zijn bang.
Wat is er? - Niks.
Ik moest denken aan iets uit m'n jeugd.
Het was een soort straf.
Ze duwden me een kast in en deden de deur dicht.
Het was er stil en aardedonker.
Ik werd gek van angst en stompte en trapte.
Ze hadden me verteld dat er een mannetje in die kast woonde,
die de tenen van stoute kinderen weg kon knagen.
Toen ik ophield met trappen, hoorde ik iets ritselen in de hoek.
Ik wist dat m'n laatste uur geslagen had.
In een geluidloze vlaag van paniek
ging ik op schoenendozen en planken klimmen.
Ik probeerde me op te trekken. Er vielen overal kleren op de grond.
Ik kon me niet vasthouden en viel.
Ik sloeg om me heen om te zorgen dat het wezentje me niet zou grijpen.
De hele tijd schreeuwde ik van angst dat ik overal spijt van had.
Toen ging de deur open en kon ik het daglicht tegemoet lopen.
M'n vader zei:
"Volgens moeder heb je er spijt van."
Ik zei: "Ja. Wilt u het me vergeven?"
"Ga klaar liggen op de bank", zei hij.
Ik ging naar de groene bank in vaders kamer
en legde een stapel kussens op elkaar.
Ik pakte z'n stok, trok m'n broek naar beneden
en boog me over de kussens.
Toen zei vader:
"Hoeveel slagen heb je verdiend?"
Ik zei: "Zoveel mogelijk."
Toen sloeg hij me.
Hard, maar het was uit te houden.
Toen ik gestraft was, vroeg ik aan moeder:
"Kunt u me nu vergeven, moeder?"
Ze huilde en zei: "Natuurlijk vergeef ik het je."
Ze stak haar hand uit
en ik gaf haar een handkus.
Alma? Slaap je?
Nee, ik ben wakker.
M'n rug doet pijn.
Het is nog steeds vrij donker.
Wat is het stil.
Het is raar als je de zee nauwelijks hoort.
Op een bepaalde manier beangstigend.
Ben je aan het huilen?
Ik denk aan het kind.
Aan die grote, donkere stilte.
Het is net of het nooit meer licht wordt.
Arme ziel.
Pak m'n hand.
Dat is al veel beter.
Weet je nog dat ik je vertelde dat ik door een slang was gebeten?
Het was geen slangenbeet.
Was het geen slangenbeet?
Ik dacht dat ik het nooit zou vertellen. Ik weet niet...
Je moet het me vertellen.
Je mag het niet doorvertellen. - Dat is goed, maak je geen zorgen.
Ken je die steile rots waar het water zo diep is?
Heb je de deur echt op slot gedaan? - Ik heb nog gevoeld.
Goeiemorgen. Het spijt me dat ik stoor. M'n excuses.
Het lijkt of het gaat onweren. Ik kwam gewoon even langs.
Ik moet ook iets vertellen.
Mag ik gaan zitten? Ik zal het kort houden.
Jullie zijn op het kasteel uitgenodigd, op een feest.
Niks bijzonders. We willen die arme mensen wat vermaak bieden.
Ze werken elkaar het hele jaar op de zenuwen.
Een paar gasten maar, maar ze zullen u vast interesseren.
Veronica Vogler komt ook.
U komt toch ook?
Dat is dan afgesproken.
Ik had het met Von Merkens over zelfverdediging.
Tegen de wilde dieren op het eiland.
Dat was het voor nu. Tot ziens.
Ik hoop dat u op ons feestje komt.
Kunnen we dat wapen opbergen? - Waarom?
Wat zullen we vandaag doen?
Je kunt me vertellen over Veronica Vogler.
Wat wil je horen?
Het heeft vijf jaar geduurd. Dat weet je.
We werden betrapt, en na veel ophef is het in de doofpot gestopt.
Daar is het bij gebleven. - Er staat iets anders in je dagboek.
"M'n obsessie met Veronica werd ons beiden te veel."
"Ik volgde haar en bespiedde haar jaloers."
"Ik denk dat ze het prettig vond,
maar ze bleef passief en besluiteloos."
"Een paar keer ging het helemaal mis, zonder enkele reden."
"We gingen van stad naar stad om haar familie en advocaten te ontvluchten."
"We gehoorzaamden de bijbel,
die zegt dat man en vrouw tot één vlees zullen zijn."
"Toen nam haar man haar mee."
"Ik werd in een kliniek gestopt en we hebben elkaar jaren niet gezien."
Je hebt ooit gezegd,
dat ik je zo beviel omdat God me zo volmaakt had gemaakt.
Dat ik volmaakte gevoelens en gedachten had.
Je zei dat het belangrijk was dat er zulke mensen bestonden.
Dat vond ik zo mooi.
Ik was blij.
Maar dat was dom van me.
Ik snap het niet.
Ik snap niets van jou.
Ik ben alleen maar bang.
Denk je dat ik hier wil blijven terwijl het m'n dood kan worden?
Dat ik het leuk vind dat je achter die vrouw aan zit,
dat je met je rare geesten praat, en dat ik altijd op m'n hoede moet zijn?
En toch ben ik er nog.
Nu moet je opstaan.
Loop naar de deur.
Loop de deur uit.
Loop de trap af. Het is licht genoeg om te zien waar je loopt.
Wat een verrassing. Wat leuk je te zien.
Kun jij het blad voor me dragen?
Dank je wel. Dit is m'n avondeten.
Lindhorst, die man van de wereld,
zegt dat oude snollen hun monden en magen altijd willen volstoppen.
Wil je echt niet? - Is er geen feest vanavond?
Niet dat ik weet.
Niet weggaan.
Help me m'n kousen uit te doen.
Je vindt het fijn om me aan te raken.
Dat merk ik heel duidelijk.
Ik snap niets van je.
Veronica Vogler is gearriveerd.
Alleen ik kan je zeggen waar ze is.
Kijk eens naar m'n voeten, kunstenaar.
Heb je ooit zo'n jonge, stevige voetholte gezien?
Kijk eens goed. Kijk naar m'n hiel. Zo mooi en glad.
Zulke sterke tenen en mooie nagels.
Kus m'n voet.
Zo, ja.
Ik zal je zeggen waar ze is.
Kijk in de linkergalerij.
Daar zat ze vijf minuten geleden, tenminste.
Sorry. Ik dacht... - U bent hier welkom.
U mag komen en gaan wanneer u maar wilt.
Laten we er niet omheen draaien. U bent op zoek naar Veronica Vogler.
U moet weten dat ze een paar jaar mijn minnares is geweest.
Ze is zo aardig geweest om me alles over uw tijd met haar te vertellen.
Dat doet pijn.
Vanavond sta ik naast uw bed.
Elk woord, elke kus, elke beweging die jullie maken. Ik zal alles weten.
Ik zal u de weg wijzen.
Ik ben gewoon jaloers. Ga alstublieft weg.
Natuurlijk. Ik ga weg.
Mr Kreisler is aan het spelen.
Mr Kreisler beheerst z'n instrument als geen ander.
Heeft Veronica nu niet lang genoeg gewacht?
Ze was zich al vroeg op uw bezoek aan het voorbereiden.
Ze ziet er mooier uit dan ooit tevoren.
M'n man lijdt eronder. Die is zo jaloers.
En uw treurige vriendinnetje...
Drie schoten. Eentje was fataal.
Wat een prachtige muziek.
Ik moet m'n hoed afzetten, dan hoor ik het beter.
Wat een lijmstank. Zij houdt vol dat het allemaal synthetisch is,
maar het is gewoon lijm. Mij houdt ze niet voor de gek.
We kennen de gang van zaken.
Eens kijken of we er netjes uitzien.
Wat zie je bleek, kerel. Je ziet er niet uit.
Je lippen zijn blauw, alsof je bessen hebt gegeten. Dat moet anders.
Hoe kunnen we dat aanpakken?
Een mooie boog op de bovenlip
en een sensueel opgezette onderlip, dat windt op.
Je ogen zijn rood en opgezwollen. Zo komen ze tot rust.
Kijk nou eens.
Nu nog wat lijntjes op de oogleden.
Ziezo.
Je gezicht mag ook wel wat kleur hebben.
En nu? Je mag m'n kamerjas lenen.
Die staat je goed.
Wacht. Voor zulke gelegenheden heb je een mooie pyjama nodig.
Een vleugje parfum?
Je houdt van puur natuur. Iedereen heeft z'n eigen geur.
Een beetje dan.
Ik wist het. Kijk eens in de spiegel.
Nu ben je jezelf en toch ook niet jezelf.
Zo hoort het als je naar je liefje toe gaat.
Kom. Deze kant op.
Dat is de deur van haar kamer.
Je ziet wat je wilt.
Let niet op hen.
Dank je wel.
De grens is eindelijk bereikt.
Het glas is versplinterd,
maar wat zie je in de splinters?
Kun je me dat vertellen?
Hij heeft drie keer geschoten.
Eén kogel haalde m'n arm open. Ik heb nog een litteken.
Ik viel om van angst en bleef voor de zekerheid stil liggen.
Ik hoorde hem heen en weer lopen in huis
en toen rende hij naar het pad.
Ik ging naar binnen, waste het bloed weg en deed er een pleister op.
Ik legde het wapen weg en ging zitten wachten.
Hij bleef een paar minuten weg.
Toen kwam hij terugrennen.
Ik verborg me, dat leek me veiliger.
Hij was totaal zichzelf niet meer.
Hij sloop rond en was in zichzelf aan het praten.
Toen ging hij in z'n dagboek zitten schrijven.
Daar was hij uren mee bezig.
Vroeg in de middag pakte hij z'n tas en hij liep het bos in.
Ik liep hem achterna, want hij kon zich bezeren.
Kun je me niet zien?
Waar is hij? - Ik weet waar je hem kunt vinden.
Roep hem.
Eén ding is me niet helemaal duidelijk.
Heb je erge haast? Ik wou je nog iets vragen.
Het volgende.
Is het waar dat een vrouw die lang met een man samenwoont,
uiteindelijk op die man gaat lijken?
Ze houdt van hem
en ze wil overal net als hij tegenaan kijken.
Ze zeggen dat je daardoor kunt veranderen.
Was dat de reden dat ik die anderen ook ging zien?
Of waren ze er toch echt?
Als ik minder van hem had gehouden,
en me niet zoveel had beziggehouden met alles om hem heen,
had ik hem dan beter kunnen beschermen?
Of hield ik niet genoeg van hem en was ik daarom jaloers?
Hebben die kannibalen, zoals hij ze noemde, daarom...
Is het daarom zo verkeerd afgelopen?
Ik dacht dat ik nauw met hem verbonden was.
Hij zei soms dat hij zich met mij verbonden voelde.
Hij heeft het één keer echt gezegd.
Had ik maar altijd bij hem kunnen blijven.
Ik heb me zoveel af zitten vragen.
Ik heb nog zoveel vragen.
Soms weet ik niet meer wat ik moet en dan word ik...
Ondertiteling Visiontext: Esther Daams
NL